Media

Efeziërs 6:18–24 (2)

Laat u bij het bidden leiden door de Geest, iedere keer dat u bidt; blijf waakzaam en bid voortdurend voor alle heiligen. Bid ook voor mij, dat mij de juiste woorden gegeven worden wanneer ik verkondig, zodat ik met vrijmoedigheid het mysterie mag openbaren van het evangelie waarvan ik gezant ben, ook in de gevangenis. Bid dat ik daarbij zo vrijmoedig spreek als nodig is.

Opdat ook u weet hoe ik het maak, zal Tychikus, onze geliefde broeder, die zo trouw de Heer dient, u alles vertellen. Juist met dit doel stuur ik hem naar u toe, om u over onze omstandigheden in te lichten en om u moed in te spreken.

Vrede zij met de broeders en zusters, en liefde en geloof, van God, de Vader, en van Jezus Christus, de Heer. Genade en onvergankelijkheid zij met allen die onze Heer Jezus Christus liefhebben.

Mogelijke aandachtspunten:

• Is het je wel eens opgevallen dat Paulus werkelijk nooit iets voor zichzelf vraagt in de Bijbel? Hij vraagt niet om gezondheid, niet om geluk, al helemaal niet om rijkdom. Maar waar hij wel steeds om vraagt is … gebed. Niet maar één keer, maar herhaaldelijk. Zie ook Romeinen 15:30–32; Kolossenzen 4:3; 1 Thessalonicenzen 5:25; 2 Thessalonicenzen 3:1–2. Heb je een idee waarom Paulus zoveel voor zichzelf laat bidden?
• Paulus is heel specifiek in wat hij vraagt. Twee keer vraagt hij dat hij vrijmoedigheid krijgt en twee keer vraagt hij dat hem de juiste woorden gegeven worden. Hij weet wat hij nodig heeft, hij weet waar anderen voor moeten bidden. Ik vraag me af: weten wij wat we nodig hebben om in deze samenleving een getuige van Christus te zijn en vragen wij anderen vervolgens ook om daarvoor te bidden? Kunnen we daar de komende week specifiek in zijn?
• Wat denk je van de volgende stelling: Voor Paulus is bidden niet allereerst een middel om zijn persoonlijke wensen vervuld te krijgen, maar een middel in Gods plan.
• Wat mij opvalt is, dat Paulus’ gebedsverzoeken zich helemaal bewegen op het niveau van het gebed dat Jezus ons leerde, het Onze Vader. Er zijn christenen die dat vrijwel nooit meer bidden, het zou te veel een formuliergebed en te weinig persoonlijk zijn. Hoe kijk jij daar tegenaan?
• Aardig, juist als je je als broers en zussen met elkaar verbonden weet, wil je ook weten hoe het met de ander gaat.
• Hoe komt het dat wij bij het begroeten en bij afscheidswoorden zo beschroomd zijn om Gods naam te noemen, terwijl de Bijbel daar dan zoveel vrijmoedig gebruik van maakt?